Uuse Welt

Wenn all de Minschen op de Eer jüst so leben wüllt as wi in Duutschland or in Frankriek or in de USA, denn kracht uuse Eer tosamen - dat weet wi goot. Wi sünd all so un dat heet: Ohn dat all de annern achterher kaamt - wi sünd all so op den Padd, dat wi uuse Eer an de Kant vun 'n groot Malöör bringen doot.Uus Diskereeren över dat Klima wiest uus dat. Dat bruukt uus nüms mehr verklaren. Eegenlich nich, denn wi weet dat nipp un nau. Liekers fallt uus dat vermuckt swaat, wenn wi op düt Rebeet een un een tosamentellen schüllt. Denn dat mutt bedüden, dat wi nich so wietermoken köönt, as wi dat bit nu mookt hebbt.
Wi weet dat. Wi weet dat all langen. Man dat helpt nich veel, denn nüms gifft geern wat her. Nüms will sik wat verkniepen, wat he bit nu jümmers mookt hett, to'n Bispill mit 'n Auto fahren or denn un wenn maal mit 'n Fleeger ünnerwegens sien. Förwiss, dat stimmt: Wenn all de Minschen op de Eer dat so moken wüllt, as wi dat nu mookt, denn kracht allens tosamen. Dat is so. Dat weet wi.
Un liekers: Worüm schall ik denn woll mit so'n Trüchsteken in mien Leben anfangen, wenn de annern so wieter mookt? Mien Trüchsteken helpt doch gaar nix. Un wi kennt uuse rieke un superrieke Blaas. De ward sik dat nich nehmen laten, dat se maal eben för twee Daag över'n Atlantik na New York fleegen doot. Un de ward ook ehr Monster-Autos nich in de Garaasch stahn laten.
So ward dat wietergahn, seggt de Oole: Wi all weet, wat eegenlich passeeren mutt, un liekers doot wi dat nich.
De Lüüd ut de Wetenschapp hebbt dat utrekent: Jeedeen Minsch dröff nich mehr as 2,5 Tonns CO 2 in't Jahr produzeeren mit de Aart un Wies, woans he leben un reisen deit. Wenn 'n Minsch eenmaal vun Berlin na New York fleegt, dat sünd dat all veer Tonns un na Australien twölf Tonns CO 2. Wi all weet: Dat is toveel, denn dat hollt uuse Eer op Duur nich ut.
Man wi weet ook: Uuse Generatschoon in de rieken Länner ward doorför nich mehr betahlen, wat wi mit uuse Eer anstellt. Den worraftigen Pries för uuse Aart un Wies to leben, düssen Pries betahlt Minschen annerwegens op de Welt. Un an't Enn ward ook uuse Kinner un Enkelkinner doorför betahlen.
Man so hebbt wi dat ja jümmers an leevsten, seggt de Oole: Wi mööt nich allens ut de eegen Tasch betahlen, denn annere Lüüd betahlt för uus mit. Eegenlich schöön praktisch för uus, meent de Oole. Man gerecht is wat anners.