In de Klemm

Vör 'n paar Jahren harr sik de Oole för sien Balkon 'n groote Plaan köfft. De kunn he an't Gelänner langs tüdern un sik op düsse Aart un Wies sowat as 'n Schutz un Schuul trechtmoken. De Wind kunn nich mehr so as vörher över den Balkon pusten, un de Lüüd op de Straat kunnen nich mehr sehen, woveel Beer or Wien de Oole an so'n normaalen Avend drinken dä.
Düsse Plaan langs dat Gelänner weer 'n wunnerbaare Saak. Wenn de Oole wull, kunn he nu mit 'n nakelten Moors op sien Balkon rümlopen, denn he weer achter sien lütten Linnen-Tuun in Sekerheit. Förwiss, vör sien Balkon weer ook de Bööm all so hooch wussen un sorgen doorför, dat nüms vun dat Huus op de  annere Siet eenfach döörkieken kunn.
Man so'n Plaan weer doch noch 'n beten dichter as de Bööm mit ehr Blädder, nich bloots för dat Kieken vun buten, man ook wedder den Wind. Eene Saak müss de Oole avers togeben: Dat Ranfummeleeren vun de Plaan weer jümmers 'n Prozeduur, denn dat Dings dröff nich rümfladdern un müss glatt un stramm sitten. Un in'n Harvst müss allens woller trüchboot warrn. All dat weer keen Vergnögen nich, un dat geef Jahren, dat de Oole de Plaan gaar nich eerst monteeren dä.
Denn un wenn müss de Oole ook noch maal woller ran, wenn dat 'n dennigen Storm geben harr. Tweemaal weer em dat Band sogaar twei reten, un de lange Plaan harr sik meist toschannen fladdert. So weer de heele Saak mit de Plaan an't Gelänner nich bloots 'n Vergnögen för den Oolen, ofschoonst he sik oftins door över freuen dä.
Man dat geef noch 'n annern Punkt: Mit düsse Plaan an't Gelänner kunnen de Lüüd vun buten nich mehr na den Oolen hooch kieken, man he kunn ook nich mehr na de Lüüd rünner kieken. Un wat weern door mennigmaal för intressante Minschen op de Straat ünnerwegens.
Door geef dat to'n Bispill den Suupsack, de jümmers siene Buddel Beer in de Hand harr un bi't Snacken mit siene Mackers nich mehr recht to verstahn weer. Avers de Keerl weer op'n Kiewief as man een, wenn em jichenswat in de Mööt keem. Wenn de Oole sik dat bekeek, denn weer dat för em jümmers 'n Vergnögen.
Un 'n Vergnögen weer ook dat för em, wenn door junge Fruunslüüd vörbi keemen. Wat geef dat för schicke un snuckelige Deerns in sien Quarteer, dach he denn. Un dat schull he nu in'n Schosteen schrieben, bloots vunwegen de Plaan an sien Gelänner?
Tja, sinneer de Oole, so is dat jümmers, denn allens op uuse Welt hett tominnst twee Sieten. Wüllt wi de eene Siet hebben, kriegt wi oftins de annere nich mehr. Man mit düsse Aart vun Klemmen mööt wi uus Leben woll inrichten, meent de Oole.